Terwyl ek in my vensterbank gesit het,
my gedagtes op die grasperk afgedruk,
dog ek ek sien 'n god (maar dit was jy)
wat ons poorte binnekom:
My bloed vlieg weg—vlieg terug,
asof ek dit uitgeblaas en terug gesuig het
soos asem; haastig is ek geroep
tot vermakingsberoep vir jou.
Nooit is 'n man vanaf 'n skaaphok tot 'n septer,
so hoog in denke opgehef as ek nie.
Jy laat 'n soen
op hierdie lippe
(wat ek verewig jou wou weerhou het)
en ek hoor jou praat,
ver bo sang.
Eers toe jy weg is
ontmoet ek my hart, en ondersoek
wat dit só maak klop:
Gewis, ek het gevind,
dis liefde!
... Sanko Lewis

