Wasem

Nadat die verliefdgeid
soos dwelmgoed uitgewerk is,
en net ek—die gewone ek
met sproete en moesies,
'n magie en dubbelken,
bril en oggendasem—oorbly,
nadat die verliefdheidswasem
opgeklaar het voor die waarheidson,
en jy my—die regte ek—sien
met nugteroë, gaan jy dan,
my beminde, my steeds só bemin,
soos nóú, asof ek perfek is?


... Sanko Lewis

Alleenheid is ’n koue plek

Ek knip my oë en jy is weg
en sedertdien is niks meer reg nie;
niks wat ek sien het fokus nie;
geen woord is my mond se kneg nie.

Verwilderd soek ek heinde
en verward roep ek verre,
maar jy antwoord nie,
en my benoude siel het geen rus nie.

Die berge bulder,
maar bied g’n hulp nie;
my gille is uitasem en eggo
klankloos teen die kranse.

My beangste gedagtes is ganse in vlug;
my ganse gedagtes vlug na die somerplek
waarheen jy (bid ek) getrek het.
Ek bibber. Alleenheid is ’n koue plek.

Kyk, ek stuur vir jou ’n swerm vere:
pluk ’n pen my geveerde geliefde
en skryf vir my ’n gedig op ’n poskaart
met jou portret daarop geverf,

sodat ek my nagdrome ’n idee kan gee
waaroor om te dagdroom.
Ek trek ons herinneringe oor my
soos ’n blou trui.

Ek het my oë geknip en toe’s jy weg
en sedertdien is niks meer reg nie.
Ek draai my bewende blou rug,
en wens jou met elke rotasie t'rug.

... Sanko Lewis

en ek wonder hoekom / and I wonder why

en ek wonder hoekom

soos om 'n bok af te slag stroop jy gedetermineerd my uit my klere uit,
strooi my hemp en belt en broek en onderbroek en kouse in die wind,
en ek wonder hoekom ek nie terugdeins voor jou jagtersmes nie.

wanneer jy my om die nek vat en met jou erektiele tong die vagina
na my long volstop en ek terugval soos 'n verslaande op 'n slagveld
en myself aan jou oorgee wonder ek hoekom ek nie veg vir asem nie.

ek word wakker met my eiers genes in die bak van jou palm
en ek wonder hoekom ek nie bang is—só met die weegskaal
van my manwees in die greep van jou manlike hande—nie.

ons trek aan—jy maak 'n wurgtou van my das, skuif die mambakop tot teen my keel,
vou my kraag plat teen my skof en vee onsigbare stof van my skouers af, 
en ek wonder hoekom ek nie jou bloeddorstige nabyheid vrees nie. 

jy hou my bebloede ontwortelde hart soos 'n vrou se tiet met hard-
handige verkoestering vas en ek wonder hoekom storm ek nie om
dit uit jou selfversekerde greep soos na iets kosbaars te gryp nie.

and I wonder why

like slaughtering a steer you determinedly strip me from my clothes, 
scatter my shirt and belt and pants and underpants and socks to the wind, 
and I wonder why I'm not recoiling from your hunter's knife.

when you take me about the neck and plug with your erectile tongue the vagina
of my lungs and I fall back like a conquered on a battlefield 
and give myself up to you, then I wonder why I'm not fighting for breath.

I arise with my eggs nested in the pot of your palm 
and I wonder why I'm not scared—so, with the balance scales 
of my manliness in the grasp of your manly hands.

we get dressed—you make a noose of my tie, push the mamba head against my throat, 
fold the collar flat against my nape and wipe invisible dust from my shoulders,
and I wonder why I'm not frightened of your bloodthirsty closeness.

you hold my bloodied uprooted heart like a women's tit with hard- 
handed nurturing and I wonder why I'm not storming at you to 
snatch it, like at something valuable, from your confident grip.



... Sanko Lewis

Dinge om te vrees #1

Vrees nie die afgestorwes nie,
vrees hulle kroos;
die dooies weet niks nie,
die léwendes is boos.



... Sanko Lewis