Digterlike nostalgie

daar was ’n tyd wat mense nog
met geheiligde woorde bekoor het
soos verleidende muses in bosse

daar was ’n tyd, lank lank gelede
toe troebadoere nog gestaan het
onder balkonne en onder mane

daar was ’n tyd wat betoorde
metafore my mond uitgeval het
soos Alexandrië se brons perkamente

waar is daai tyd waar elke sin
konnotatiewe waarheid het
en elke klankgreep binne-in dringe?



... Sanko Lewis

Kunsbeenrituele

Palms om borste,
arms om heupe,
lippe om woorde
vou die nostalgie nes vlerke
ver vanuit die verlede
’n nagmantel rondom ons hede:
hier is nie wierook of mirre
om gister se kwaai gode
te paai nie: slegs bloed is genoeg
as offer vir daardie kunsbeenrituele
van ouds wat ons siele soos binnegoed vervleg
het—die bloed van ons ongebore,
nooitgebore kinders wat nes ongesêde,
nooitgesêde drome in vlakgrafte
om ons voete lê—soos verwyt:
ek het jou lief, my lief, veraltyd.

... Sanko Lewis

Groen gras en rooi grond

My slapende geliefde
se koue beendere
is ’n kaggel waarby
nostalgiese gedagtes
soos winterskinders
kaalvoet sit
en probeer
vingers&tone
warm maak.

Eendag sal ek nog
my verdorde geliefde
se tuin besoek,
’n bos blou tulpe bring,
en daar op die gras
kaalvoet sit,
met pen&pampier,
en met kitaar,
dat daai mooi
komposisie
wat ons lank, lank
gelede begin het,
klaar kan kom
om só ons liefde
op te som.

Wanneer ek klaar is,
met ’n son en maan
wat treur en taan,
sal ek pens&pooitjies lê
en die deuntjie neurie
die groen gras
en rooi grond in,
sodat haar koue klei
kan resoneer,
kan vibreer,
en dalk, miskien
weer vlam kan vat
en dalk, miskien
ons nog ’n keer
soos toentertyd
saam kan sing
en kan jolyt!


... Sanko Lewis

Verdig

ek verlang na my gedigte
die kroos van my kieste
van my en my muse
se mistiese lieste

om te dig

om jou lewe sodanig in te rig
dat woorde heilig is
soos geboorte heilig is

is ’n roeping

ek mis my gedigte
die woorde wat in my borskas
se broeikas lank gekweek het
tot my hart se dop klop-klop
oopgebars het met die pynlike euforie
wat slegs ’n moeder (en ’n digter) ken

ek bied jou ’n penning en ’n stuiwer
(die ganse salaris van ’n skrywer)
sê my nou in watter ander mond
en watter ander bekken
loop my poësieë rond
en ledemate rekken

           Liefste Muse,

           ek dink ek het die grot gevind
           waar ons drome oorwinter het:
           ek let tekens van kinderpret
           en rotsprente met twee vrolike figure
           en daar hang nog binnemonds ’n reuk
           van hoop uitgelek deur onskuldige kliere

           maar Lief ek vermoed die ergste:
           ek bespeur óók op die grond
           ’n worsteling en bloed en in die lug
           se onskuldsoet proe ek nóg
           ’n geur gevleg—’n onheilige geveg:
           nie soos die dood nie
           maar soos die gevorseerde

           stilte

           van onderdrukte
           ongedrukte
           van verdrukte
           woorde

           ek verlang na ons gedigte





... Sanko Lewis

'n Gejaag na wind

Wie, hier, kan vir my sê:
waar die westewind haar kop neerlê,
waar die oostewind haar skuilingvind,
waarheen my mooi liefling gegaan het,
waarom sy my agter gelaat het?


... Sanko Lewis

Speeksel-sentiment

Vanaand het ek my tandeborsel,
met sy hartseer verlepte kapsel,
in die asblik gegooi.

Sonder 'n tandeborsel van my eie
het ek my aan jou tandeborsel,
wat vir maande reeds soos 'n verlange
geplant staan in my badkamer, vergryp.
Sal jy bly wees om te verneem
dat dit nog in 'n goeie toestand is?
Die haartjies: tril-regop soos 'n wilde
territoriale diertjie wat spoeg en sis.

En hoekom dit nie gebruik nie?
Dis nie asof jy terug kom om
die vergete wees op te raap nie.

Hoeveel ander tandeborsels was teen
hierdie tyd nie reeds intiem met jou mond
soos my mond met jou mond was nie?
Hoeveel ander tandeborsels ken nie reeds
die groewe van jou verhemelte soos net die tong
van 'n geliefde die verhewe hemelte
van 'n geliefde se mond ken nie?

Hoekom dit nie gebruik nie?
Sal ek dan gril vir dit wat ek eens bemin het?
Was jou kieme en my kieme
nie op 'n tyd mekaar se geliefde kieme nie?

Ek verbeel my ek proe jou:
en skrop my tande en vleise,
binnewange en buise—
my erektiele tong krap ek
vol van jou eentydse atome
en ent myself homeopaties
met jou peperment essensies. 

Van môre af is dit my tandeborsel
en nie meer joune nie.



... Sanko Lewis

Ek mis jou (nuwer weergawe)

Aangepaste weergawe. Sien oorspronklike hier.


Ek mis jou.
Met elke klop mis my hart jou.

My oë mis jou lyn, versigtig getrek
met ’n Pigmalion-pen: van jou kroontjie,
jou wenkbrou, jou neus, jou heuningsoet
lippe en ken, alles kunstig uitgebytel.

My honger hande lus na jou vorme:
jou nek-skouerkromme, jou middelkurwe,
borste, dye, boude, bene, kuite, enkels, lieste,
vrug: volmaak my lekkende bakhandpalms.

Ek mis jou.
Met elke lewe mis my siel jou.


... Sanko Lewis

allermins / after all

allermins

dit is, allermins, hoe die lewe is.
mense sterf. daagliks. alleen of in groepe.
maar vir ons sterflikes
is daar geen aardskuddings,
is daar geen sonsverduisterings nie.
die blou tol draai voort.
die geel gloeilamp skyn aan.
sonder wankeling.
sonder flikkering.
sonder simpatie.
sonder nabetragting oor die sterflikheid
van die kortstondige sterflikes.
want dit is, allermins, hoe dit is.
om te lewe is om te sterwe.
nie Vader Son nóg Moeder Aarde
gee 'n dêm om nie.

maar vir wat dit werd is, my geliefde,
ek gaan jou mis.

after all

this is, after all, how life is.
people die. daily. alone or in groups.
but for us mortals
there are no earthquakes,
there are no eclipses.
the blue top continues to spin.
the yellow lamp continues to shine.
without wobbling.
without flickering.
without sympathy.
without musing over the mortality
of us momentary mortals.
because this is, after all, how it is.
to live is to die.
neither Father Sun nor Mother Earth
gives a damn.

but for what it is worth, my beloved,
i will miss you.  

... Sanko Lewis

gun g'n

Jy draai jouself op my soos 'n rug
soos 'n koue skouer gun jy my g'n
huilplek nie, g'n troosplek teen jou bors nie.

Jy lees my e-posse, kyk na my tekse
maar gun g'n repliek nie, wys geen verlange
of verdriet nie.

Het jy my dan nie op 'n tyd lief gehad nie?
Of het ek jou koulikheid misgis vir oulikheid?
My mistake.



... Sanko Lewis

sedert dinsdag

die son kom op
die son gaan onder
die dag is blou
my hart is donker

sedert dinsdag reeds ignoreer jy my
jy bel nie na my huisfoon of my sel nie
jy los geen boodskappe, nie stem of teks nie,
my e-pos se inlaai is vol gemorspos
(alle pos wat nie jou pos is nie is mos)

die son gaan onder
die maan is donker
die son kom op
my hart is blou

die son is op
my hart is rou
die son gaan onder
sonder jou


... Sanko Lewis

Jy's soos potpourri in die laaie van my onderbewussyn. Die skraalste steurnis en jou geure walm soet herinneringe in my op. Jy klou aan die klere van my gedagtes en lê klam in my hare. Beweeg ek onverwags, of draai ek my kop te vinnig, dan roep my verbeelding die reuk van ons verlede in vars emosies op, asof die kruie van ons verhouding sopas onder groenvingers gekneus is.

Hoe lank gaan jy nog soos 'n spook in my lewe walm?
Word 'n ou minnaar dan nooit van jou gespeen nie?
Word 'n ou geliefde dan nooit amnesie gegun nie?



... Sanko Lewis

'n Selfversekerde man en 'n tingerige seun

Alternatiewe titel: 'n Liefdesgedig aan myself

In die verlede was ek verlief
op ’n selfversekerde man uit die toekoms
wat soms, op wintersaande,
sy duvet vir my oop gegooi het,
dat ons aksieflieks kon kyk
vol gewere en ontploffings.

In die hede is ek verlief
op ’n tingerige seun uit die verlede
wat soms, op koue wintersaande,
langs my in my bed kom lê
en vir my ware stories sê:
vol trane en opofferings.



... Sanko Lewis

Ek droom van Potchefstroom

In my droom stap ek terug,
terug Potchefstroom toe:
oor brûe waaronder moddervuil trolle
(eensaam en hartseer) knorrig sit,
oor spruite waarbinne mitiese waterslange
(mislik van verlange) vir kinders lê en wag,
oor koringlande waar voëlverskrikkers
(vernederd en leeg) gekruisig hang,
oor plase met rumatiek-ou windpompe,
oor agterlike agterplase in snakwarm agterbuurte,
oor allerande verdrietige plekke stap ek:
in my droom stap ek Potchefstroom toe,
want in 'n tyd toe drome nog vrolike gedoentes was,
het ons sprokievrolike drome in Potchestroom gedroom.


... Sanko Lewis

Sand-Kupido

My geliefde het die pad gevat,
opgerol en oor haar skouer gegooi.
Ek kan g’n spoor vind om te sny nie,
haar lyn is op g’n kaart te kry nie.

Ek roep na die boesman-van-die-liefde
met sy mossievlerkies dwarrelwind op sy stuitjie,
sy suikerbektongetjie klap-klap simpatie,
hy waaistert sy boog en pyltjie.

“Soek haar – snif haar reuk en vind haar.
Kom nie terug tot jy haar kry nie.
Leeg is die volstruiseier in my bors
en ek vrek al van die dors.”



... Sanko Lewis

Mities

Jy my Nimf, ek jou Pan, baljaar ons
kaalgat tussen boom en bas en bos;
ons speletjies ken mos g'n toom nie.
Ons is bosbefokte verliefdes.
Ek jou bok, jy my ooi, bokbespring
ons mekaar mitologies kras
en mities mooi.


... Sanko Lewis

Middernagtelike verlange

Dis sewe minute voor twee in die oggend.
My oë is herfsblare en my gedagtes lewe
binne-in gedagtes.      Dis in hierdie seisoen
dat ek terug dink aan toe ons nog saam was.
As ek terugskou is jou oë bronstige mossies
wat opgewonde harlaboerla in bevlamde voëlvry
oggende.      Jou mond is ’n heliograverende son.
Op jou tong broei lou neseiers waaruit
die mooiste malmokkies kom.      Rondom
twee uur blom jy opnuut soos krismisrose
in my bebloosde verbeelding op.      Harteliefie,
my basterappelliefie, dis middernagtelike ure
hierdie.       Los jou goëlery met my.       Môre
as die mossies se kletsery my wakker het
gaan ek terug dink aan nou,
en sien hoe die nag anders in die daglig is.
Laat my rus, laat my dit toe,
omdat die verlede in die hede anders is.
Gaan terug, gaan slaap.
Gaan terug na heinde
en verte toe.



... Sanko Lewis

Ek wens ek kon:

• jou kadawer opgrawe en die pulwer
  afstof soos ’n ornament uit ’n kis
• alchemis speel; êrens die elixir steel
  en jou verdorde bloed daarmee kwik
• jou vleis uitbou met klei en jou vel
  met sag gespinde sy span
• bolletjies see in my hand rol totdat dit jel
  en dit versigtig in jou oogholtes rol
• sewe kraaie se blinkste vere pluk;
  jou mooie hare terug rangskik
• ’n skulp se suis en ’n altviool se kwê
  saam fynmaak en in jou keel inlê
• asem jou droeë-koraal longe in soen
  tot jy eens pienk in die wange bloem
• sonder aankondiging jou by die hand gryp,
  strand toe hardloop en kaalvoet trou
  [maar ek kan nie,
  en dis nie lekker nie]

 

.... Sanko Lewis

Aan 'n vreemdeling

'n Vryvertaling van "To a Stranger" deur Walt Whitman.

Verbygaande vreemdeling! Jy weet nie
met watse verlange ek na jou kyk nie:
Jy moet hý wees, of sý wees,
waarna ek in my drome soek.

Ek het sekerlik êrens
'n lewe vol geluk met jou gelewe:
Elke herinnering hernu in ons verby vlie—
vloeiend, vlyend, vlekloos, volwasse.

Jy het saam met my groot geword;
was 'n seun saam my of 'n dogter saam my:
Ek het saam met jou geëet, geslaap; jou liggaam
nie slegs joune nie en my liggaam nie slegs myne nie.

In ons verbygaan gee jy my die plesier
van jou oë, jou gesig, jou vlees:
In ruil neem jy my baard,
my bors, my hande.

Ek's nie veronderstel om met jou te praat nie;
mag alleenlik aan jou dink:
Wanneer ek alleen sit of snags alleen wakker word,
sal ek wag—ek twyfel nie in ons herontmoeting nie.

Ek sal daartoe sien—jou nie weer verloor nie.


... Sanko Lewis




Walt Whitman - To A Stranger by poetictouch

Ek mis jou

Ek mis jou. Met elke klop mis my hart jou.
My longe mis jou reuk wat soos veldlelies
in my valleie uitdy; my oë mis jou lyn,
versigtig getrek met ’n Pigmalion-pen:
van jou kroontjie, jou wenkbrou, jou neus,
jou heuningsoet lippe en ken, alles kunstig
uitgebytel. My honger hande mis jou
vorme (borste, dye, boude, lieste, vrug)
wat my bakhandpalms volmaak.
Ek mis jou. Met elke lewe mis my siel jou.


... Sanko Lewis