Wandelen voor geesteszieken
Er wordt—als in een vage droom—liep,
over een eeuwenoud voetpad
door een bos, door een woud;
en tussen smaragd en jaspis,
olivijn en goud
druppelt de zon
in strepen stroop.
[Deze beschrijving is te mooi
voor het donkerrood van de depressie.
Maar helaas vond deze wandeling
in de zomer plaats,
niet in de herfst.]
Het wordt onthouden: wazige beelden
en onderbuikgevoelens word kras-kras met elke stap
op het wandelpad herkauwen: herinneringen
vermalen tot bolussen en door heimwee slikte
en weer onderdrukt voor een volgende wandeling
door het bos, of het woud, of langs het strand
onder een late middagzon
die als een overrijpe vrucht
uiteindelijk valt, rolt, kneust,
plotseling beschimmeld en vergaat
(of onder een koele middernachtmaan
die weet hoe zij moet therapeutiseren
als het hart geen woorden heeft).
... Sanko Lewis
