13.11.19

Digterlike nostalgie

daar was ’n tyd wat mense nog
met geheiligde woorde bekoor het
soos verleidende muses in bosse

daar was ’n tyd, lank lank gelede
toe troebadoere nog gestaan het
onder balkonne en onder mane

daar was ’n tyd wat betoorde
metafore my mond uitgeval het
soos Alexandrië se brons perkamente

waar is daai tyd waar elke sin
konnotatiewe waarheid het
en elke klankgreep binne-in dringe?



... Sanko Lewis
Creative Commons Licence

7.10.19

Kleikind

’n Vriend (nou dood)
het my op ’n keer oor die foon vertel
van ’n profeet (óók reeds dood)
wat in visioen gesien het,
hoe Adam (voortyd terug al dood)
morsdood omgeslaan het,

toe hy vir die eerste keer
Moeder Aarde se bloedrooi grond
gewaar het (dié roes Oervagina
waaruit hy gebore was),

want, soos ons álmal wéét,
was dit in die oertyd
’n ergelike verskrikking
van ’n ding vir ’n kind
om sy ma, óf sy pa,
se skaamte te sien,

en hoedat die Vader
sy kleikind uit die dood
moes opwek—deur
’n tweede keer
die lewelose lyf
met lewenswind
deur die neusgate in
in te blaas.

Maar dit het hom nie,
sê my vriend (wat dood is)
die Tweede Adam gemaak nie;
hy was steeds die eerste een,
al het hy twee keer gelewe
en gesterwe: stof-tot-stof.

’n Mansmens is tog
so ’n brose ding,
jy weet.


... Sanko Lewis
Creative Commons Licence

18.9.19

soos waterverf

Jou vat aan my
kol my buitelyne
soos waterverf asof ek oplos
met die streel van jou vingers
oor my keel asof elke plek
waar jy proe en lek
vloei, gloei, verdamp—

skadu’s voor ’n lamp
fluisterwoorde
in die wind

soos onskuld
noodlottiglik verslind.

Hoeveel van my gaan oorbly
ná al jou kastyery?




... Sanko Lewis
Creative Commons Licence

20.5.19

Ná ’n reeks voëlskilderye



’n inkkol kraai
’n kwashaal haan
’n verfstreep vink
’n mossiemerk
’n spreeu
’n blerts
’n spatsel swael
’n vlerk


... Sanko Lewis
Creative Commons Licence

29.4.19

"wat is die mens"

Laat ek my verwonder
aan die wonder van jou:

jý—mens—wat beide duister en lig is,
beide demoon en verlig is,
staan regop, kop orent en kyk die dieptes
van donker heelalle en diepste sielle binne
en sien hoe jý—mens—gewigtig is:

dat jou doen en jou late
bewonderingswaardige
gravitasie het—
dat jy kan seermaak en heelmaak
en doodmaak en liefdemaak

—jou elke denk en daad
is sakraal en verraad.


... Sanko Lewis
Creative Commons Licence

4.10.18

Karteer my

kom
kom beminde
kom karteer my

kom diepduik in my tonnels
en fynkam die donkerste
grotte van my hart

roskam my ribbekas se buitekant en binneste 
tot jy iets—soos 'n siel—
uit my vervel 

onder soeklig en mikroskoop
ondersoek en konkludeer
rapporteer wat jy bevind:

hoe my hart
in jou bloed
gedoop is

24.9.18

’n Ode aan hout

hoor hoe skree die bome
in takke hemelwaarts uitgeskiet
en wortels hades toe weggeskiet

hoor hoe die hordes roep
die woude se klaaglied uitgegiet
in hout en splinter en verdriet

hoor hoe brand die takke
hoor die kolkende rook en roet:
plank en brandhout, hoor my groet—

dankie


... Sanko Lewis
Creative Commons Licence

31.8.18

Die seun van die mens

hy staan ’n mistigheid
en drink die mis

sy seëninge tel hy hopeloos
want ons heelal se kolofon

dui ’n druktyd en verwyt
daarom asem hy die einde

soos wasem voor die son
met leë hande en hartseer oë

sy ledemate en lendene
verdamp in die verdrietigheid

nes muses in ons drome
verdwyn hy soos ’n lied

nes gode in ons wense
verskiet hy in die niet


... Sanko Lewis
Creative Commons Licence

8.11.17

Herinneringe

dít, gistertyd se donker dinge,
omvorm kort voor dagbreek
in ’n kenotaaf waarbinne
ons herinneringe soos bleek
skandes weggebêre lê

herfsblaarbruin passertjies sit kletsend
op die bloedbruin prikkeldraad
in die agterplaas en tjir-tjir vir
die son wat nes ’n plaaskat bolrug hurk
voor sy skielik kurk-uit-bottel sterverskiet

’n boog bo-oor als wat rou en blou is

in grafte weggebêre lê
ons herinneringe van gisteraand
se donker dinge waarvan die mossies
en die katte en die nuuskieriges
niks weet nie

maar eendag is eendag
sal ’n grafrower
díe donker dinge
weer optower


... Sanko Lewis
Creative Commons Licence